Aslında mutluyum gözyaşı dökerken;eğer gözyaşlarımın konduğu bir omuz varsa..
Canımı istediğin kadar acıt;eğer bir tesellim varsa ne faydası olur bunun?Kalbimi sana vermişim..Ne gerek?Sen onu sahiplenmedikten sonra,o seni sonsuza dek yaşatabilir mi?Bir de sahiplendiğini düşün,bir kalbin seni ömür boyu sevmesi sence mucize değil mi..?
Bunları bana anlatalı yıllar oluyor diyebilirsin içinden,çünkü haklısın..
Ama zamanı geldikçe tekrarlayacağım..Ve bir gün gelecek sen bunları ben sana anlatmadan hatırlayacaksın.
Ve bir gün gelecek ben gideceğim.
Sen gideceksin.
Biz yok olacağız.
İşte o gün kanayacak kalpler.Matem ışığı bu gün yanacak.Sessiz hüzünler örtecek
zaten gölgeli olan mutluluğunu.Kapanacak kalbin kapıları sanki bir daha açılmayacakmışcasına.Sen korkacaksın.Bir kederdir gidecek belki sonsuz,belki çok kısa...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder